قله ی غم

دل من تو را میخواند از دور...

اما هربار که صدایت میکند...

جوابی نمی شنود جز سکوت...

نام تو را از بلندترین قله غم صدا زده ام...

اما باز هم چیزی نشنیده ام...

چرا بی جوابم گذاشته ای؟...

نکند باید قله ی دیگری از غم بسازم؟...

و بر بلندای آن دوباره صدایت زنم...

این سال ها تمام کار من همین بوده است...

پس میسازم قله دیگری ز غم...

کلبه ی من...